Ik ben net drie maanden samen met mijn vriend. Onlangs ben ik er achter gekomend at hij schizofreen is. Ik heb het jammer genoegf uit de mond van zn tante moeten horen.
Ik wist al lang dat er iets mis was met hem, hij was verbaal agressief, beledigend soms, erg moe en lusteloos, maakte geen enkel baantje of opleiding af, dacht de hele tijd dat mensen tegen hem waren etc...
Een paar weken geleden kreeg hij van de huisarts medicatie (zyprexa), zogenaamd 'om 's ochtends beter te kunnen opstaan'. Ik ben ook niet van gisteren, dus daar trapte ik niet in, op de bijsluiter kon ik duidelijk lezen waar die pillen voor zijn. Hij heeft zn medicatie ongeveer twee weken genomen, in die tijd herkende ik hem bijna niet meer. Hij was zorgzaam, attent, zat vol energie, kortom, een zalige jongen om mee om te gaan. Sinds twee weken gaat hjet weer slechter met hem. Ik probeerde er met hem over te praten, maar hij ontkende dat er iets mis is met hem. Ten einde raad ben ik naar zn tante gegaan waar we een goed contact mee hebben en zij heeft me verteld wat er aan de hand is. Er is bij hem schizofrenie vastesteld, ongeveer twee jaar geleden. Toen zat hij in een veel verder stadium dan nu, dacht bv. dat zijn tante zijn tante niet was maar een dubbelgangster, dat er bommen in de kasten lagen en dat er radioactief afval uit het plafond neerdwarrelde. Hij heeft haar toen ook fysiek bedreigd. Ze hebben hem toen laten opnemen in de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis, (geen gesloten afdeling, hij was daar op vrijwillige absis) maar daar is hij hem na een week gesmeerd. Hij is dus nooit voleldig behandeld geweest. Nu heeft hij er opnieuw last van. Gisteren heeft hij in een ruzie zn medicatie door het toilet gespoeld, hij dreigde me te vermoorden als ik een arts zou inschakelen. In paniek ben ik naar zn tante gevlucht. Samen hebben we de dokter gebeld, alles uitgelegd, en later die middag is hij bij mn vriend op bezoek gegaan. De dokter zei dat er niks met hem aan de hand was! Integfendeel, dat hij er erg goed uit zag en dat hij, als hij zich goed voelt, helemaal geen medicatie hoeft te nemen! Die doodsbedreigingen (mijn vriend ontkende gisterenavond stellig dat hij die tegen mij geuit had), het feit dat hij tegenwoordig aan elk blikje cola iets vreemds proeft, dat hij denkt dat iedereen tegen hem is, dat hij weer niet naar school gaat, dingen zegt end oet waar hij later niks meer van af weet en soms over zichzelf praat in de derde persoon enkelvoud, daar had die dokter niks over te zeggen.
Mijn vriend beweert nog steeds dat er niks aan de hand is.
Voorlopig durf ik niet terug naar huis bij hem, hij neemt zn medicatie niet en ik ben bang dat hij mij ook fysiek gaat bedreigen zoals hij destijds met zn familie gedaan heeft.
Ik wil niet bij hem weg, ik hou van hem en wil hem helpen en steunen.
Heeft er iemand soms advies voor me?
