Zijn zusje

[HannaH]

De afgelopen tijd heb ik een relatie gehad met een hele lieve jongen met een verleden. Toen hij klein was, heeft zijn moeder het gezin verlaten. Hij bleef samen met zijn zusje bij zijn vader achter. Enkele jaren geleden (broer en zus waren nog maar nauwelijks volwassen) sloeg het noodlot opnieuw toe: hun vader overleed vrij plotseling. Broer en zus bleven samen achter.
Van wat ik van hem heb begrepen staat zus daardoor heel negatief in de wereld. Zij is ervan overtuigd dat je beter geen relaties aan kunt gaan, want iedereen van wie je houdt, zal je uiteindelijk verlaten en kwetsen. Hij vindt dat, als je je hart nooit openstelt, je ook nooit gelukkig zal zijn. Door de negatieve visie van zijn zus is hij echter altijd heel huiverig geweest om haar op de hoogte te brengen als hij eens een relatie had. Hij wilde haar niet onnodig kwetsen als het toch nog niet serieus was. Met mij was het anders. Het gevoel was zo sterk en hij wilde hier echt voor gaan. Dus vond hij ook dat zij het weten moest. Voor het eerst. En zo is het dus gegaan.
Inderdaad reageerde zij niet zo positief. Het deed haar pijn. Ze was bang dat hij uiteindelijk gekwetst zou worden en ergens ook dat ze hem kwijt zo raken. Hoewel hij haar reactie wel enigszins had verwacht, is hij er toch erg van geschrokken. Oude herinneringen kwamen weer boven en ook de belofte die hij aan zijn vader heeft gedaan dat hij haar nooit in de steek zou laten. Hij is ervan overtuigd dat haar geluk belangrijker is dan zijn geluk. Hij MOET, in zijn visie, haar geluk boven het zijne stellen. Daarom zag hij geen andere “oplossing” dan de relatie met mij verbreken. Hoewel dit hem erg veel pijn deed, dit merkte ik aan alles.
Mijn inziens klopt dit niet. Ik kan helemaal begrijpen hoe dit beeld zich heeft gevormd bij hem en bij haar. Ze hebben een heleboel meegemaakt en dat heeft littekens achter gelaten. Psychisch zit er bij hen allebei iets niet helemaal goed.
Juist daarom kan ik me hier nu niet bij neerleggen. Ik weet wat hij nog steeds voor mij voelt. Dat is niet zomaar weg. Ik weet ook dat hij heel erg vastzit in het beeld dat het niet KAN, omdat hij zijn zusje toch nooit zal kunnen verlaten en zij nu ongelukkig is met de situatie.
Ik wil dit niet opgeven en wil ze allebei ook helpen. Maar wat moet ik nou doen…? Is er iemand die wat licht kan schijnen op de psychologische kant van dit verhaal?

[w8jij17]

Het is al een tijd geleden dat je je verhaal gepost hebt, maar ik lees hem nu pas.

Heel erg heftig als ik het zo lees. En het is voor buitenstaanders niet te begrijpen dat hij de relatie voor een dergelijke reden heeft verbroken. Ik snap niet dat het meisje geen professionele hulp gaat zoeken. Daar zou zijzelf gebaat bij zijn én haar broer én jij!

Ik vind het knap dat je je er nog niet bij hebt neergelegd. Je gevoelens moeten dan wel heel sterk zijn! Misschien is het een optie om ze aan te sporen op een traject bij de ggz. Daar hebben ze vast wel een gepaste manier om deze mensen te bevrijden van hun irrationele gedachten.

(Mocht ik negatief overkomen dan is dat zeker niet de bedoeling geweest. Ik heb het beste met je voor)

Succes!